Volgens de conducteur waren het de lekkerste vlaaien van Maastricht. Maar, drukte hij me op het hart, spuit er alsjeblieft geen slagroom op. Die Amsterdammers doen dat. Die gooien overal slagroom op. Ik heb hem bezworen nooit slagroom op mijn vlaai te spuiten en dat ik bovendien geen Amsterdammer ben. Vlaaien van patisserie Royale, vier generaties Maastricht. Ik nam een kroesele (kruisbessen), abrikoos, kers, appelamandel en appelpuddingkruimel mee.

We zijn weer begonnen! Met de tweedejaars in Maastricht onderzoeken op welke manieren je taal kan laten communiceren. 

Een recensie van een toneeluitgave - dat gebeurt niet vaak!In Pluizuit verscheen een mooie bespreking van Cyrano, uitgegeven door IT&FB.Willems maakte van het origineel een tijdloos verhaal dat nu nog harder binnenkomt. Zeker in deze tijd waarin uiterlijk sterk beïnvloed wordt door sociale media en de alom aanwezige druk om te voldoen aan het algemeen geldende schoonheidsideaal. Zijn tekst is doorspekt met vlijmscherpe dialogen vol vurig verlangen, ontroerend en voorzien van de nodige subtiele humor. In een hoog tempo razen de scènes en gesprekken voorbij en word je als publiek (of als lezer) meegesleurd in een wervelend avontuur vol liefde en strijd.De tekst inspireert niet alleen makers, maar ook theaterdocenten en -leerlingen om ermee aan de slag te gaan. Want het is niet moeilijk om uit dit uitgebreide scenario boeiende monologen en dialogen te plukken die leiden tot wervelend spel.

Twee jaar geleden plantte ik een zieltogende kweepeer. En al leek het boompje al meermaals op sterven na dood, nog altijd staat 'ie fier overeind. En ook dit jaar weer laat de lente zich aankondigen in verse knoppen.

In het vermoeden dat dwang niet werkt, maar toevallige momenten van het vullen van verveling of het struikelen tegen een strategisch geplaatste uitlaatklepmogelijkheid wellicht wel, vul ik het huis met instrumenten. Zo kropen de afgelopen maanden een elektrische en een akoestische gitaar de woonkamer in en glibberde er een keyboard naar binnen. De cajon staat nog op mijn werkkamer, omdat ik vrees voor iets te aanwezige overprikkeling beneden, maar ook dit percussie-instrument zal zijn weg naar de kinderhanden weten te vinden. Overal is muziek...

Nu en dan wil ik mij in een Graphic Novel verliezen. Nu doe ik een poging met het veelbelovende De Meteoren - verhalen over mensen die slechts voorbijgaan. Geen doorlopende verhaallijn, maar uitsneden van gewone mensen in een uitzonderlijke wereld. Het begint goed. Ik verheug mij op het verlies.

Een weekendje Maastricht met uit eten in Fernand, slapen in het Kruisheren, een film in Lumière, een voorstelling van toneelgroep Maastricht en rennen door de mergelgroeve en over de Pietersberg. Zondag renden we over het hoogste punt van de Pietersberg en langs de Duivelsgrot. Over glibberige modderheuvels en zompige weilanden. We stonden in de lift van het veel te chique Kruisherenhotel met bemodderde pootjes en een grote glimlach.

Een weekendje Maastricht met uit eten in Fernand, slapen in het Kruisheren, een film in Lumière, een voorstelling van toneelgroep Maastricht en rennen door de mergelgroeve en over de Pietersberg. Ik kan het iedereen aanraden. Dit is de voormalige mergelgroeve onderaan de Pietersberg. Een prachtig landschap waar industrieel erfgoed en natuurbeheer elkaar raken. Heel bijzonder (de foto doet het geen recht).

Een weekendje Maastricht met uit eten in Fernand, slapen in het Kruisheren, een film in Lumière, een voorstelling van toneelgroep Maastricht en rennen door de mergelgroeve en over de Pietersberg. Ik kan het iedereen aanraden. In de binnenstad zijn veel leegstaande winkelpanden ingericht als tijdelijke tentoonstellingsruimtes - waaronder deze, in Wyck, met een bijzonder kruisbeeld van plastic speelgoed.

Wanneer een voorstelling allemaal positieve recensies krijgt in de landelijke dagbladen, plaatst Theaterkrant er een zegel met drie vinkjes bij - dat betekent 'bejubeld'. Nu zijn sterren, zegels, medailles en al die dingen natuurlijk subjectieve onzin, maar ik ben er natuurlijk wel trots op!

Op Duolingo probeer ik Spaans te leren, waardoor ik nu op rudimentair niveau de taal enigszins begin te grijpen. Olinda geeft me extra opdrachten, door me gedichten te appen die ik dan moet vertalen. Ik ploeg me erdoorheen, moet woorden opzoeken die ik niet ken en verhussel sowieso tijden en werkwoordsvormen, maar het doet me wel plezier! Dit (begin van een) gedicht is van Rosario Castellano en mijn eerste poging luidt: