Voor een interview met de nieuwsbrief van Theaterpunt.nl wilden ze foto's van mijn werkkamer hebben. Where the magic happens. Binnenkort zal ik een grotere werkkamer nodig hebben, voor de planten, lampen en talismannen...

Zo vaak ben ik niet in Weesp, dus ik weet niet of bruinende bananen in de bus een normale gang van zaken is. Iets later zag ik op weg naar Amsterdam Amstel de oproep DOE IETS - maar ik weet nog steeds niet wat ik had moeten doen...

Met mijn vinger in de bevroren blauwe bessen hadden we de kick-off met de creatives van The Bodyguard. 

Ik dacht een kortere route te hebben gevonden, het enige wat ik hoefde doen was over een hekje klimmen, waartoe ik, jong van geest en soepel van gewrichten, natuurlijk best in staat ben. Via een boomtak slingerde ik het laatste stukje van het hek en ik liet me vallen, maar... mijn ring zat nog aan het hek vast. Met mijn vinger erin. Ik hoorde een scherpe tík maar zag niet wat er aan de hand was. Tot mijn ringvinger opeens gevoelloos werd en snel opzwol en de pijn er ook in kroop.

Een nieuwe bewoner op Borres balkon, een agressieve oranje tuinkabouter. Doet me denken aan een bepaalde president...

Ik moest denken aan de Hongaarse opstand van 1956 en de leus Ruszkik haza! (Russen ga naar huis!) die zowel toen als deze zondag in het land klinkt.

In de Lindenberg in Nijmegen was de première van de klassenvoorstelling KUNST IS K*T (ik had verwacht dat deze werktitel tijdens het verkoopproces wel verloren zou gaan, maar blijkbaar is het een usp...) die ik met en voor Talla Dirkzwager schreef.

Er hangt een nieuw, modern betaalapparaat in het halletje van de Onze Lieve Vrouwe in Maastricht. Je kan kiezen voor de kleine kaars (1 euro) en de grote kaars (2 euro). Het systeem werkt op vertrouwen (en op eeuwige straf); de kaarsen liggen ook voor wie niet betaalt voor het grijpen. Maar er is weinig zieleheil te behalen aan gestolen kaarsen, vermoed ik.

In de lente zaai ik gemengde bloemen in de bloempotten op mijn werkkamer en zie hoe al heel snel de belofte van kleur naar het licht toe groeit.

Op dit moment is in de kunsthal Flowers Forever te zien, met een bijzonder werk van een kunstenaar waarvan ik de naam weer even op moet zoeken; honderden stalen uitsnedes van bloemen die aan één kant grauw zijn, maar wanneer je om het enorme veld heen loopt zie je dat de andere kant kleurrijk is. Het doet me denken aan de affodillenvelden waar de gemiddelde mens na zijn dood naartoe gaat, volgens de oude Grieken - een plek met enkel grauwe nietszeggende bloempjes. Maar er is hoop; wanneer je even verder kijkt, blijkt er toch kleur te zijn.

Ik plaatste gisteren het verhaal van Koning Croesos en De Pythia als 2.500 jaar oude spiegel van deze tijd en kreeg van dramaturg Remco van Rijn het gedicht Ozymandias van Percy Shelley toegestuurd. Ik dacht; we worden al eeuwenlang gewaarschuwd om even zo lang in dezelfde vallen te trappen. De mensheid is gedoemd telkens op zijn bek te gaan. Ik hoop dat het ons lukt op te blijven staan.