Goede gesprekken met leuke mensen bij het Cultuurfonds. Later meer...

De eerste korenbloem in mijn werkkamer kronkelt zich om de cactus heen.

En zo was ik in Doetinchem (met een grote roestige plantenbak voor het centrum) om in Amphion naar de 'workshopmusical' Het Vergeten Kind van Elène Vaye te gaan. Een bijzonder project, waarbij ik een beetje mag bijdragen als schrijfcoach, over: 'de 12-jarige Lucy die in een problematische thuissituatie opgroeit. De volwassenen die haar zouden moeten beschermen, kunnen dat niet. Ook op school loopt ze tegen veel onbegrip aan. Lucy voelt zich ongezien en trekt zich steeds meer terug in haar eigen fantasiewereld, de enige veilige plek waarin ze aan de realiteit kan ontsnappen.' Over maladaptive daydreaming en KOPP-kinderen. Belangrijke thema's en een bijzonder proces ook - dit was een procespresentatie voor publiek, het tonen van scènes, gedachten, beelden en liedjes om met het publiek te bespreken wat werkt, wat nog scherper kan, wat aankomt en hoe de voorstelling communiceert - zowel artistiek-inhoudelijk als maatschappelijk betrokken. Een zorgvuldig proces, door Elène opgezet, met een vol Ampion en een betrokken publiek. Ik was onder de indruk, van zowel project en proces als van hoe ze zo'n groot publiek voor een onderzoek bijeen weet te krijgen.

Een rondleiding op het Stedelijk Gym en kennismakingslessen voor de zevendeklassers in de Octoplusklas (eigenlijk dus Septemplus, maar goed, kniesoor...). Fijne sfeer, lichte school, veel ramen!

Een presentatie van geologische fenomenen in klas 7A van de Julianaschool werd gevolgd door een Kahoot-quiz om te kijken of de ouders wel goed hadden opgelet, met daarna de onthulling van een wandkleed met als betekenis dat ieder deeltje onderdeel is van een groter geheel. Het was trouwens cringe dat ik mijn jas aan had gelaten...

Studiedag - dus naar de Efteling!

Om 'm in 90 minuten te rennen moet ik er nog 5 minuten en 13 seconden afschaven...

Volgens de conducteur waren het de lekkerste vlaaien van Maastricht. Maar, drukte hij me op het hart, spuit er alsjeblieft geen slagroom op. Die Amsterdammers doen dat. Die gooien overal slagroom op. Ik heb hem bezworen nooit slagroom op mijn vlaai te spuiten en dat ik bovendien geen Amsterdammer ben. Vlaaien van patisserie Royale, vier generaties Maastricht. Ik nam een kroesele (kruisbessen), abrikoos, kers, appelamandel en appelpuddingkruimel mee.

We zijn weer begonnen! Met de tweedejaars in Maastricht onderzoeken op welke manieren je taal kan laten communiceren.