Dit is de afstudeerklas Writing for Performance van de HKU, lichting 2026. Ik mocht een van hen begeleiden bij het indrukwekkende eindwerk en sprak een speech voor haar uit. Waarin ik David Mitchell citeerde (en parafraseerde), bij monde van personage Jasper de Zoet uit Utopia Avenue - een hoopvolle (wat mij betreft) tekst over de mogelijkheid die kunst biedt.
In het boek Utopia Avenue voert David Mitchell
het personage Jasper de Zoet op. Een muzikant
die soms een beetje buiten de wereld probeert te staan,
omdat de wereld vaak zo meedogenloos opdringerig kan zijn.
Wanneer iemand hem vraagt of liedjes
de wereld kunnen veranderen, antwoordt hij:
Songs do not change the world. People do.
“Kunst verandert de wereld niet, mensen veranderen de wereld.
Want het zijn mensen die wetten maken; in opstand komen;
dingen uitvinden; anderen doden; kinderen krijgen; oorlogen beginnen.
Maar, wat beïnvloedt de gedachten van de mensen die de wereld veranderen?
Waar komen ideeën en gevoelens vandaan?
Die komen uit de harten en hoofden van anderen.
Uit de kunst. Uit verhalen. En, natuurlijk, uit liedjes.
Als paardenbloempluisjes die door tijd en ruimte zwerven.
Vaak, meestal, landen ze op dorre grond en schieten ze geen wortel.
Maar soms landen ze in een geest die er klaar voor is. En wat gebeurt er dan?
Gevoelens en ideeën! Vreugde, troost, medeleven, vertrouwen, bevestiging,
erkenning, een louterend verdriet. Het idee dat het leven beter kan zijn,
zou moeten zijn, dan nu. Het is een uitnodiging om voor heel even
in de huid van een ander te kruipen. Wanneer een liedje een idee of
een gevoel in een geest weet te planten, dan heeft het de wereld al veranderd.”
Een liedje. Een woord. Een paardenbloempluisje.
Wanneer een mens de keuze heeft waarin ze wil geloven
bieden verhalenvertellers haar mogelijke werelden aan.
Reactie plaatsen
Reacties