De hele Julianaschool is op schoolreisje vandaag. Grote bussen met geblindeerde ramen kwamen de kinderen ophalen om naar het Ponypark te brengen. Een sliert ouders staat zwaaiklaar naar de bussen te staren, maar we zien zwarte vlakken waar nauwelijks kind achter te onderscheiden is. Een beetje in het wilde weg gebaren we naar de bus, in de hoop dat we ergens per ongeluk de blik van een bekend kind zullen treffen. En dan zie ik uit het duister Ida opdoemen. Kunnen we toch nog écht afscheid nemen.
Reactie plaatsen
Reacties