Op een congres over technologie en de toekomst van het hoger onderwijs stond ik met Jelle Hoekstra, Evelien Kanters, Leonie Kuhlmann en Greg Nottrot om een interactieve samenvattende plenaire afsluiting te verzorgen. Je komt nog eens ergens. Over de angsten en de verlangens voor de toekomst.
Ook schreven Jelle en ik, ter plekke, tijdens de afsluiting, een lied over wat verder nog ter tafel kwam. Jelle deed de refreinen, ik de coupetten (ik probeerde het ritme aan te geven met vet om niet helemaal verstrikt te raken in de live presentatie...):
1
ik wilde over twintig jaar
dromen van een huis in spanje
niet gehinderd door mijn angsten
over schoolborden en krijtjes
die teruggekeerd zijn in de klas
omdat het vroeger beter was
voordat ik onderuitgezakt
mijn denken aan AI weggaf
of nee - het zal vast beter gaan
de vrijheid van het onderwijs
vormt de wereld - als een kleuter
vol met creativiteit
weg prestatiemaatschappij
weg met hoogste doel profijt
weg met winstprioriteit
misschien geeft tech ons juist vrijheid
2
ik heb altijd een werelbeeld
gehad dat best dynamisch was
en liet mijn mening liever niet
bevriezen door beperkingen
en waar ik dingen zeker wist
als waar en onveranderlijk
dan liet ik liefst mijn meningen
ontstollen door de wrijving van
nieuwe inzichten en kennis
perspectieven van een ander
en zo samen verder tasten
naar opnieuw gevormd gedachte
wellicht dat over twintig jaar
ik daar een stuk meer tijd voor heb
en ook meer uren voor elkaar
omdat we tech hebben getemd
Reactie plaatsen
Reacties