Ik dacht een kortere route te hebben gevonden, het enige wat ik hoefde doen was over een hekje klimmen, waartoe ik, jong van geest en soepel van gewrichten, natuurlijk best in staat ben. Via een boomtak slingerde ik het laatste stukje van het hek en ik liet me vallen, maar... mijn ring zat nog aan het hek vast. Met mijn vinger erin. Ik hoorde een scherpe tík maar zag niet wat er aan de hand was. Tot mijn ringvinger opeens gevoelloos werd en snel opzwol en de pijn er ook in kroop.
Snel ging ik naar mijn afspraak toe (kick-off van de Bodyguard). Daar stond Albert Verlinde op me te wachten, die ik voorzichtig de hand drukte en voorbij liep met de woorden 'aangenaam kennis te maken maar ik moet eerst even mijn trouwring afknippen.'
Gelukkig hadden ze net die week een gereedschapskist gekocht. Mijn trouwring gaf zich gewonnen. Het bloed begon weer te stromen en langzaam namen zwelling en pijn af. Over een paar dagen, als zwelling en pijn helemaal weg zijn, ga ik langs bij Minouche en Rûne om de ring weer aan elkaar te krijgen. Ik denk wel dat ik de beschadiging erin laat. Een soort omgekeerde kintsugi.
Reactie plaatsen
Reacties