Op dit moment is in de kunsthal Flowers Forever te zien, met een bijzonder werk van een kunstenaar waarvan ik de naam weer even op moet zoeken; honderden stalen uitsnedes van bloemen die aan één kant grauw zijn, maar wanneer je om het enorme veld heen loopt zie je dat de andere kant kleurrijk is. Het doet me denken aan de affodillenvelden waar de gemiddelde mens na zijn dood naartoe gaat, volgens de oude Grieken - een plek met enkel grauwe nietszeggende bloempjes. Maar er is hoop; wanneer je even verder kijkt, blijkt er toch kleur te zijn.
Ook is er, nog even, What the Hell was I thinking van David Shrigley te zien. Een vermakelijke tentoonstelling die je denken af en toe wil kantelen - met een oorlog tussen pluisjes, eensnarige gitaren, een kermisattractie waarbij je gevraagd wordt aambeelden om te gooien met pingpongballen en een merch-winkeltje dat kunstwerk en commercie tegelijk is.
Reactie plaatsen
Reacties