Ik begeleidde een student van de Amsterdamse toneelschool, Rhodé Gerrits, die een dynamisch, dystopisch, poëtisch, muzikaal, grappig en aangrijpend kortstuk presenteerde - erg indrukwekkend. Onder het publiek bevond zich iemand die me aansprak en zei: je kent mij niet hoor. Toen zag ik, in zijn gezicht, het gezicht van zijn moeder - mijn klasgenoot op de Toneelacademie in Maastricht (gevoelsmatig zeven maanden geleden, getalsmatig vijfentwintig jaar geleden). De nieuwe generatie.
Reactie plaatsen
Reacties